NEW YORK REVISITED (2012)

New York, City of Dreams, is er daadwerkelijk in geslaagd het ondenkbare uit te laten komen. De New York City Marathon is gecancelled. In de rij voor de douane, tussen het verkiezingsnieuws door, gaat binnen minuten de marathon door, daarna "may be cancelled" en terwijl het geroezemoes aanzwelt verwordt maybe tot zekerheidje. Begrijpelijk, maar volgens de massa was dat een week eerder ook heel goed begrijpelijk geweest. Nog niet eens officieel in Amerika is het hart al uit mijn verblijf gerukt. Teleurstelling, gedeeld door een internationale wachtrij van lopers en aanmoedigers. En ook door de rest van de sporters, die wij onderweg tegen het lijf lopen.

New York is meer dan de marathon, bedenk ik me, terwijl ik dit schrijf achter een kop koffie op Times Square. Een geweldige stad met een grote historie, waarvan ik nu, tegen wil en dank, officieel deel uitmaak...

Snel

“Alstublieft, uw reispapieren. Goede reis en natuurlijk heel veel succes”. Ik verheug mij op het weerzien met de geweldige stad en de marathon, waar ik zoveel herinneringen aan bewaar. Vriendelijk bedank ik, voor de papieren en voor de succeswens, en opgetogen verlaat ik het reisbureau, New York in mijn hand en over precies twee weken ook onder mijn voeten. Voorpret maakt langzamerhand plaats voor spanning. Nog maar twee weken, alles gaat snel…

Noelle vliegt door de poort de tuin in, fiets tegen de schutting, omdat haar standaard nog steeds niet gemaakt is, en opgewekt komt ze binnen, net terug van de bieb. “Noelle, waar is je tas?”. Natuurlijk nog in haar fietsmandje, want dat is elke dag zo. En nogmaals komt ze binnen, opgewekt. Noelle is eigenlijk altijd opgewekt, maakt zich niet snel druk en geniet van de vrijheden, die ze zich weet te verwerven. Al een tijd geleden ben ik gestopt met stiekem achterna fietsen, toen ze alleen naar school wilde. Het gaat goed en ik heb het losgelaten. Maar alleen met haar buurmeisje naar de bieb en het winkelcentrum…toch maar weer de achtervolging ingezet, stiekem.

“Mam, mag ik op de Ipad?”. Terwijl ik besef, dat ik deze vraag op mijn 8e nooit aan mijn moeder gesteld heb, stem ik toe met enige weerstand. De Ipad, de smartfoon, het internet zijn sociaal en maatschappelijk onderdeel geworden van de moderne sociale en maatschappelijke wereld, waarin mijn kinderen opgroeien. Voor mij voelt het nog steeds als luxe. Van de week hebben we samen foto’s gekeken, ouderwets in haar baby-album en op de Ipad, vooral voor de filmpjes. Noelle doet dat graag. Ze is groot geworden, veel te snel naar mijn idee. Rennend over een grasveld, eerste keer op haar nieuwe fiets, vallend op haar nieuwe schaatsjes, altijd lachend, altijd zorgeloos. Soms verwar ik zorgeloos met gebrek aan verantwoordelijkheid. Fietssleutel vergeten in de supermarkt, balletschoenen kwijt, bibliotheekboeken te laat. Ik maak me druk, omdat zij het niet doet. Tegelijkertijd wil ik zo graag, dat Noelle nog heel lang zorgeloos kan zijn. Haar volgende pijl is gericht op een eigen huissleutel, daarna een mobieltje. Noelle is verstandig en wel degelijk verantwoordelijk. Binnenkort moet ik aan de sleutel toegeven. Nog even kan ik mezelf overtuigen, dat ze ‘m kwijt gaat maken, zorgeloos als ze is. Een vertwijfelde poging om de tijd te verslaan…

Lissabon is een mooie stad. Met dank aan een oud-collega heb ik de gelegenheid gekregen en aangegrepen om samen met andere oud-collega’s de halve marathon van Lissabon te lopen. Warme nazomerse temperatuur, accommodatie met zwembad, een gezellige, sportieve groep, kortom een luxe uitvoering van de trainingsloop, die toch al in mijn schema stond. Het parcours viel me niet mee. Veel gezelligheid en drukte bij de start en op de beroemde brug, maar ook kilometers stilte langs de route. In combinatie met de warmte en de hoogteverschillen heb ik harder moeten werken dan ik me vooraf had voorgesteld. De eindtijd (1.52 en nog wat) was niet wat ik gepland had, maar gezien de omstandigheden ben ik achteraf toch wel tevreden.

Na mijn laatste heel-lange-duurloop van 225 minuten (klinkt net wat vriendelijker dan drieuurenvijfenveertigminuten) over de fietspaden rondom Houten heb ik nog één duurloop op mijn programma staan. Twee uur. De halve marathon van Amsterdam is een mooie gelegenheid voor een laatste test. Lekker loopweer, een vlak parcours en de opbouw van wedstrijdspanning, trappelend van de adrenaline in het startvak. Het startschot, ontlading, zigzaggend je weg en je eigen ritme zoeken. De cadans, de flow, de pianomuziek in mijn oren. En dan de finish, de medaille, het gevoel dat het lekker ging en de bevestiging in een persoonlijk record van 1 uur en 46 minuten. Sneller dan Lissabon, sneller dan ooit…

Vanaf het reisbureau loop ik terug naar mijn werk. Onderweg gooi ik wat lasten van mijn schouders. Reispapieren, ESTA-verklaring, paspoort, bewijs van inschrijving, hardloopkleding, check, check, check, check, check en straks thuis nog een keer dubbel-check. De ruimte op mijn schouders wordt snel weer ingenomen. New York in november kan koud zijn, zeker als om 5 uur ’s ochtends, als ik me richting het startgebied ga begeven om dik aangekleed in een slaapzak het startschot af te gaan wachten. De slaapzak zal in het wachtgebied achterblijven en de dikke kleren zullen laag voor laag afgepeld worden, terwijl ik naar mijn startvak dribbel. Een goede dag voor de New Yorkse daklozen, die traditiegetrouw begunstigden zijn van de achtergelaten spullen. Shoppen voor wegwerpkleding is niet mijn favoriete bezigheid. En dus een nieuwe last.

Danny belt, of het gelukt is met de reispapieren in de pauze. “Dat heb je snel gedaan”. Ik glimlach. Alles gaat snel. Nu die marathon nog…

Gesprek tussen twee oren - de interne dialoog

Hèhè, m’n veters zitten vast. Zo moeilijk was dat toch niet? Een aangename temperatuur, de zon schijnt, het is een prachtige dag. Wat wil je nog meer? Treuzelen met aankleden, dralen met voorbereidingen. Pfff, 30 km. Als ik de kinderen gedag zeg, is er geen weg meer terug. Ze zullen me eraan houden: “Mama, je ging toch lopen…?”. Bandje van de hartslagmeter is ook al kapot, heel irritant. Was ik maar vast halverwege. “Doei Noëlle, doei Jesse”. Tot over drie lange uren. Eindelijk buiten. De eerste mentale helling is beklommen, nu naar beneden laten glijden.

Zo, de eerste kilometer gehad, vrij vlot. Nog 29 in dit tempo en ik ben weer thuis. Mijn benen lopen nu al vol, waarom nu al, waarom voelen ze zo zwaar? Kom op, loop het eruit. Laat je bloed rondpompen. Vers bloed, lichte benen. Zo meteen wordt het lichter, net als de vorige keren. Wat een fantastisch weer vandaag. Licht briesje, klein maar fel zonnetje en al die spelende kinderen. 8 km, zomaar opeens voorbij. Waar heb ik eigenlijk aan gedacht het afgelopen half uur? Gedachten op nul bestaat dus echt. Hoe kan ik ze nu weer op nul zetten? Klinken mijn voetstappen altijd zo luid? Zware benen dus harde stappen. Logisch, maar waarom zijn mijn benen zo zwaar. Goed dat de marathon niet vandaag is. Had ik vast niet uitgelopen. Eerst nog 16 km. Zal ik bij de 15 omkeren en dezelfde weg teruglopen? Opletten, snelheid loopt terug. Boven de 6 minuten per km. Dat wil ik niet. Ik moet sneller, ik moet volhouden, ik moet nog de helft. Of moet ik genieten? Laat die tijd lekker zitten en ga lekker lopen. Daar zijn mijn voetstappen weer. Met elke afzet kom ik heel even los van de aarde, neem ik heel even een minimoment afstand van alles onder mij. Heel veel korte vluchten van alle beslommeringen. En bij elke landing een stevig contact met de aarde, grond onder mijn voeten, balans, afwikkeling van druk en krachtopbouw voor een nieuwe afzet, een nieuwe sprong omhoog. Stap voor stap, eigenlijk stap na stap. En toch nog zware benen. Kom op, nog 5 kilometertjes. Tuurlijk lukken die ook nog wel. Zal ik even op de stoeprand gaan zitten? Elk muurtje, elk bankje, elk grasveldje lijkt aan me te trekken. Niet toegeven. De tijd is nu nog acceptabel. Maar het moet ook geen minuut langer duren. Al met al goed gedaan!!! Nog maar even niet aan de marathon denken, maar deze 30 heb ik weer in de benen. En tussen mijn oren…

Terug naar New York

De New York Marathon beleeft op 4 november 2012 haar 43ste editie. ’s Werelds meest prestigieuze marathon mag zich ook dit jaar weer verheugen op een enorm internationaal deelnemersveld, onder wie de mondiale top. Met twee miljoen toeschouwers langs de route en meer dan 315 miljoen televisiekijkers is de populaire duurloop een sportevenement van wereldformaat.

In 2010 was de marathon van New York de officiële start van mijn project Running for Turner. In de aanloop naar deze eerste marathon die ik ten bate van Running for Turner liep, is de sponsorwerving in gang gezet. Om daar een vervolg aan te geven heb ik in 2011 de marathon van Berlijn gelopen en in 2012 de marathon van Rome. Nu ben ik in het laatste stadium van de voorbereidingen voor de marathon van New York 2012.