LONDEN (2018)

Wat zag ik er als een beer tegenop... 35km trainingsloop ter voorbereiding van Londen Marathon op 22 april 2018 en een treinuitje van Noëlle naar Groningen met haar vriendin (lees: zonder ouders).

Net nu ik langzaam begin te wennen aan zelfstandige uitstapjes naar Utrecht kwam Groningen toch echt iets te snel. “Loslaten, ze kan het echt wel”, mijn interne dialoog was tot midden in de nacht in overleg en volgens mij heb ik zelfs gedroomd over een beer op de spoorrails van de NS. Pfffff,...en dan ook nog die 35km loop op 2e paasdag. Ik moet natuurlijk helemaal niets, dit doe ik echt mezelf aan.

Noëlle had haar time table al klaar: met de fiets naar het station, instappen in de trein, twee keer overstappen en uitstappen bij de finish in Groningen.

De time table van mijn 35km loopt nog niet soepel: 7km rustig hardlopen, startnummer opspelden, aansluiten bij 21km van de Haar en daarna nog 7km doorlopen met allemaal gefinishte lopers op de weg genietend van hun drankje, medaille en hun bereikte EINDDOEL. Bah! Dan moet ik er nog 7! Dit loopt niet. Misschien moet ik Noëlle om advies vragen...

“Dag mams! Tot vanavond. Succes vandaag met lopen”. “Veel plezier lieverd! Zorg dat je mobiel aan staat en dat je ons op de hoogte houdt van je reis”. “Vergeet niet dat ik even niet bereikbaar ben, Danny wel mocht het nodig zijn”. Na een dikke zoen verliet ze om iets voor 7.30u het huis. De eerste beer is los.

De andere beer komt nog niet van z’n plaats. Het vooruitzicht van een finish, die geen finish is, benauwd me. “Get over it, Lisette”. Het ongevraagde advies van mijn interne dialoog. Maar no way dat ik over een beer heen loop. Erom heen dan maar, en daar besluit ik toe.

Rondje 5 km meegelopen en daarna dezelfde route recreatief, 3 km rond het startgebied en dan het startnummer opspelden en de Halve van de Haar meelopen. Bij de finish zucht ik diep. Klaar!!! Ik kijk achterom en de beer knipoogt. Beren zijn leuker als ze op de weg achter je liggen...

London it is

“Jaahaa, ik ben al klaaahaaar!!!”, galmt Noelle, terwijl zij de trap af slentert. Vijf dagen voordat ik afreis naar Londen zit mijn laatste lange duurloop er allang op, hoef ik nog maar twee looptrainingen te geven en een laatste dienst bij Sportcentrum Oudenrijn. Deze periode van fysieke rust en, zoals dat zo mooi heet, mentale representatie van het beoogde doel is niet mijn grootste kracht. Ik wil liever iets doen, actief rusten. En nu moet ik wachten, op de start en op Noelle, die vandaag van haar vlinderbeugel wordt bevrijd.

Een uurtje later plof ik neer op de bank. Zo fit als ik vertrok voel ik me nu net zo leeg als Noelle’s mond zonder beugel. Ik ben slap, mijn maag stuitert krampend heen en weer tussen mijn darmen en middenrif en mijn keel voelt als een schuurpapiertje. Vol ongeloof probeer ik te ontkennen, dat ik me niet zo lekker voel. En met dreunende bijholtes en een wollig wattenhoofd perst die ene gedachte zich een weg naar de realiteit: “Ik zal toch niet ziek worden...?!?”

Een strip paracetamol later lig ik onder de wol, vergezeld van een door Dampo, neusspray, vitamine C, D, E, multi en nog wat alfabetten en een wc-rol. Een lichte paniek siddert door mijn gedachte, die iets getemperd wordt door de wetenschap, dat mijn mattie Fred de rest van mijn trainingen op zich neemt. “Ik moet rusten maar ik wil lopen om te weten dat de marathon geen gevaar loopt. Ik moet slapen, ik moet beter worden, ik moet, ik moet, ik moet...” en langzaam word ik meegevoerd in een rustige, diepe slaap.

“Shit! Het is geen boze droom, ik ben echt ziek, niet fit en die buikpijn... Dit kan niet waar zijn, echt niet, dit kan niet, dit mag niet.” Alsof ik mijn gezondheid kan afdwingen, in ieder geval wel beïnvloeden. Mijn vitamine-potjes staren me aan. Het maakt me niet uit, ik ga hoe dan ook zondag de London Marathon lopen! Bij het uitblaten van deze zin slaat de onzekerheid toe.

Het maken van een mentale representatie doen we allemaal, altijd en vaak zonder dat we het beseffen. Wij zien het doel voor ons, dat we willen bereiken en bedenken, bewust en onbewust, hoe we dit gaan doen. Dat geldt voor de afwas, voor een kopje koffie drinken, maar ook voor grotere doelen. Mijn eerste zwangerschap ging niet vanzelf en vanaf de positieve test, misschien zelfs al lang daarvoor, heb ik me continu bezig gehouden met de toekomst van mij en van ons. Een mentale representatie op een roze wolk. En toen kwam Turner.

Een mentale representatie maken van iets wat je niet kent is moeilijk, eigenlijk onmogelijk. Het is als het vullen van een koffer zonder je vakantiebestemming te kennen, ingrediënten kopen zonder gerecht voor ogen. Noelle is nu bijna 14 en nog steeds ben ik dankbaar, dat zij zo “normaal” door het leven gaat en dat met alles wat wij weten, Turner daar nog steeds af en toe een vreemde slinger aan kan geven. Maar een slingerpad is ook een mooie wandelroute...

Mijn paniek ebt richting acceptatie. Whatever happens, die marathon zondag ga ik lopen. Hoe dat gaat met dansende darmen en wolken in je hoofd weet ik nog niet. Mijn mentale representatie betreft de finish en die paar meter om er te komen. Is het niet strak en met een persoonlijk record, dan maar met passie en berusting. Als Noelle al 14 jaar slingerend van haar levenspad kan genieten zullen mij die 42 km ook wel lukken...