Rome 2012

Maratona di Roma - The day after

18 maart 2012 - Al voor de wekker spring ik mijn bed uit en om 5.30 uur heb ik mijn geperste sinaasappeltjes met banaan binnen. Snel schiet ik in mijn Aloha-kleding, terwijl de rest van de Aloha-loopgroep ontwaakt. Adrenaline en chaos nemen toe. Ik dank mijzelf voor mijn goede voorbereidingen van de voorgaande avond. Op schema gaan we richting de tram, richting de start, richting de Maratona di Roma...

Het Colosseum, al een krappe 2000 jaar toneel van strijd en overleving, symboliseert mijn instelling van vandaag. Hier heb ik voor getraind, hier heb ik naar uitgekeken, dit is wat ik kan! De start is geen schot maar de Italiaanse klanken van "That's amore..." van Dean Martin. Rustig zet ik aan. Nog 42 km en 195 meter...

De groep waaiert uit en samen met mijn loopmaatje Jurienne loop ik gezellig babbelend de eerste 15 km zorgeloos weg. Maar dan daalt mijn zorgeloosheid, terwijl mijn darmen opspelen. Een bekend gevoel, maar meestal niet zo vroeg in de race. Bij de 18 zoek ik een Dixie, terwijl Jurienne zorgzaam op mij blijft wachten. Na een paar minuten en twee bochten lopen wij in de armen van onze supportersgroep. "Kom op, jullie zien er fit uit..." Logisch, net pauze gehad!

Bij 25 krampt mijn buik opnieuw. Bij de Dixie stuur ik Jurienne door om zijn prestatie niet te hinderen en met tegenzin stemt hij toe. Als ik wandelend mijn weg vervolg raak ik in gesprek met een Engelsman, die loopt voor "Make a wish", een stichting voor kinderen met een (laatste) wens. Ik put enige energie en na wederzijds "good luck" versnel ik mijn pas. Voor even. Terwijl ik voorover buig pink ik een traantje weg. Dit gaat niet goed...

Bij 32 km staan Danny en Wenki op de uitkijk. Een schema heb ik allang niet meer en Danny is zichtbaar bezorgd. Wenki, onze Berlijnse marathonvriendin, vergezelt mij naar de finish. Ik kan niet meer, maar opgeven komt niet in me op, niet serieus tenminste. Steeds vaker moet ik wandelen, zelfs stilstaan. Wenki praat op me in, praat me vooruit, misschien tegen beter weten in. Dan wil ze een taxi bellen. Verstandig, maar ik leg haar uit waarom ik moet finishen. Voor Turner, voor Noëlle, voor de medaille, die ik haar heb beloofd. "Ok, if you go on, I'll go with you. If you can't, I'll finish for you..."

Piazza del Popolo, 38 km. Mijn Aloha-rok en wedstrijd-chip draag ik over aan Wenki. Een dikke knuffel en een ingehouden traan en dan sleep ik me naar een steeg net buiten het parcours. Langs een muurtje met rijen peperdure auto's ga ik op de grond liggen, helemaal leeg, krampende benen en gevoelloze vingers. Ik kan het nog niet echt bevatten, maar ik ben gestopt...

Danny komt me ophalen en samen zitten we tegen het muurtje. Teleurstelling? Natuurlijk! Twijfel? Zeker! Maar vooral ongeloof. Ongeloof, dat ik niet meer verder kon. Kon ik écht niet meer? Heb ik te snel opgegeven? Wat is er mis gegaan? Ongeloof, Heel veel ongeloof...

Als ik dit schrijf, ben ik net wezen shoppen. Ook langs de Piazza del Popolo, met knikkende knien. Nog steeds ongeloof. Deze ochtend toen ik wakker werd had ik nog even het gevoel, dat het allemaal niet waar was. Heel even.

Het zal heel even duren voordat dit een plekje heeft. Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen en de steun, speciaal Jurienne en Wenki!

In november weer New York. Ik moet er nog even niet aan denken...

Zondag 4 maart

Om half één arriveer ik in Alphen a/d Rijn. Op mijn schema staat een duurloop en de 20 van Alphen is een aanrader. Na mijn kennismaking vorige week met de beruchte Man met de Hamer wil ik vandaag los. Lekker lopen, genieten en stiekem ook presteren. Terwijl ik uitstap gaat mijn telefoon. Robert Gerlach staat vandaag aan de start van zijn eerste evenement. Robert is bijna mijn buurman, mijn ex-collega en de man van mijn jeugdvriendin Wilma, die mij met kinderen, schoonouders en vrienden warm verwelkomen. Een prettig begin…

Mijn tas mag ik achterlaten (Joska, bedankt) en samen lopen we naar de start en ik begin, net als de meesten om mij heen, mijn ritueel van muziek, rekken, strekken en het activeren en controleren van mijn meetapparatuur. Hartslag tikje hoog, foodpod werkt, veters vast, foodpod werkt nog steeds, groeten van bekenden, die ik vaker bij loopjes tegenkom, en als de foodpod het bij de derde check nog doet, laat ik dat los. Start, een bocht, meteen een klimmetje, nog twee bochten, bruggetjes en veel enthousiast publiek. Na de eerste kilometers ben ik warm en met een soepele beweging trek ik mijn jasje uit. Niet dus!!! In de voorbereiding had ik heel vooruitziend mijn startnummer niet op mijn jasje gespeld, mijn hartslagmeter om mijn mouw was echter zeer vasthoudend.

Met hulp van de vader van Robert worstel ik me uit mijn mouw (bedankt meneer Gerlach) en ik vervolg mijn weg. Ik geniet van de eerste indruk en dan leg ik de omgeving naast me neer. Mijn gedachten dwalen af en ik glimlach. En in een vlaag van helder bewustzijn besluit ik vandaag te experimenteren met mentale invloed op mijn prestatie. Fijne herinneringen maken lopen lichter, bijna als vanzelfsprekend. En ik dagdroom, over de geboorte van de kinderen, die er helaas vandaag niet bij kunnen zijn, aan vakantiemomenten, heerlijk ontspannen en zorgeloos, maar ook aan mijn diploma-uitreiking en de voldoening na drie intensieve jaren van studie. En ik blijf glimlachen. En momenten blijven komen. Voor ik het weet passeer ik de 17 km. Heerlijk. Ik struikel niet over mijn darmen, ik word niet belaagd door hamers, ik ren, sneller en sneller met een eindsprintje in de laatste kilometer. 1:45:36, een persoonlijk record en een ervaring rijker. Met droge kleding aan ben ik net weer op tijd bij de finish. Robert, gefeliciteerd met je 2:10:32. Een geweldige prestatie voor je allereerste evenement. En vooral heel erg bedankt voor je inspanningen voor Running for Turner. Robert heeft een mooi contact gelegd, waar ik mee aan de slag kan. Hierover snel meer…

Vrijdag 2 maart

Geweldig!!! Met mijn gloednieuwe hardloopoutfit loop ik opgetogen de winkel uit. Megastore Intersport Houten, enorm bedankt voor de sponsoring van mijn loopkleding voor Running for Turner. Overigens niet alleen voor de kleding maar ook voor het leuke contact, de geweldige service en de betrokkenheid. Net als voor de New York City Marathon 2010 heeft Intersport Houten zich ook dit jaar weer bereid verklaard om Running for Turner te ondersteunen richting Maratona di Roma 2012. Uit de nieuwe, uitgebreide collectie mocht ik een pakket samenstellen. En dit is het resultaat. Heel erg bedankt!!! @ bij Intersport megastore Houten.

Zondag 26 februari

Om kwart over twaalf loop ik de deur uit. De laatste lange duurloop van mijn schema en over drie-uur-en-drie-kwartier ben ik klaar voor Rome. Zonnig en fris, geweldig loopweer en om de tijd te breken heb ik nog net even Edwin, een bevriende loper, over weten te halen om later in de training een uurtje met me mee te lopen. Al kort na mijn start kruis ik mijn pad met Chris, een collega en ook in voorbereiding voor een marathon, we lopen een stuk samen. Als hij na bijna drie uur zijn training voortzet richting huis, vervolg ik mijn weg, gebiologeerd door de kans om op een willekeurig kruispunt een bekende tegen te komen met eenzelfde doel. Hoe had mijn leven eruit gezien, als ik ergens een minuut eerder of later een kruispunt op mijn levenspad was gepasseerd…

Filosofie brengt mij alweer snel een half uurtje verder en na twee uur en twintig minuten voegt Edwin zich bij mij. En plots is het op. Ik wil versnellen, mijn benen niet. Rustig ren ik door om iets van ritme terug te vinden, maar ergens in mij gaat een kaarsje uit. Ik ben trillerig op een manier, die ik niet ken. We wandelen naar onze sportschool, waar we toevallig in de buurt zijn en na een glaasje jus d’orange doe ik vertwijfeld een poging om mijn training te hervatten. Tevergeefs, blijkt al na vijf minuten. Een heel vreemde gewaarwording. Ik ben niet moe, maar mijn lijf wil niet meer. Na drie uur en zeven minuten te hebben gelopen, pikt Danny mij met de auto op en ik bedank Edwin voor zijn gezelschap en goede zorgen. Thuis krijg ik vreselijk zoete thee met honing en beschuitjes met muisjes. Ik maak me zorgen: training is niet af, heb ik nu wel genoeg getraind, kan dit ook gebeuren tijdens de marathon. De lange duurlopen loop ik op een nuchtere maag, vanwege darmklachten, en dit gaat al een tijdje prima. Maar blijkbaar heb ik gisteren niet voldoende gegeten en dan is op een zeker moment de brandstof op. Ik had er al over gehoord en over gesproken en nu heb ik persoonlijk kennis mogen maken met de Man met de Hamer. Ik heb ook meteen weer afscheid genomen. Voor de ervaring was één ontmoeting meer dan genoeg…

Woensdag 22 februari

Vandaag op de planning: fartlektraining 50 minuten. Fartlek is het Zweedse woord voor wat wij in Nederland "vaartspel" zouden noemen. Vaartspel is een trainingsvorm, waarbij de snelheid voor een belangrijk deel beinvloed wordt door wisselende parcoursfactoren, zoals heuvels, strand, bos enz. Voor mijn training van vandaag kies ik de Schalkwijkse brug en de Schoneveldse brug, beiden 2 x en met wind tegen in de beklimming en een lekker vlotte afdaling. Het is midden op de dag en heerlijk hardloopweer. 50 minuten is niet heel lang, maar de intensiteit heeft dat ruimschoots gecompenseerd. Voldaan klop ik op het raam, terwijl ik mijn spieren rek. De kids sprinten naar buiten, zwemtasjes op hun rug. "Mama is er, we kunnen gaan...".

In het water komen mijn spieren tot rust. De kinderen zijn uitgelaten en ik koel langzaam af. Vanuit de stoomcabine en het warme bubbelbad geniet ik van mijn gezin. Noëlle van de grote glijbaan en Jesse door de wildwaterstroom. Als ze uitgeraast zijn, springen ze erbij. "Mama, we hebben honger. Patatjes of gezond?" Ik glimlach bij de hoopvolle verwachting en de blijschap die zal volgen. Het leven is net een fartlek: soms kies je hobbels en af en toe neem je de afdaling en de wind in de rug...

Maandag 20 februari

Maandagochtend, 20 februari, gaat de wekker. Het is 06.00 uur en ik heb een afspraak met...mezelf. Een lange duurloop van twee uur, voordat ik naar mijn werk ga. Zondag was ik onvoldoende hersteld om te gaan lopen. Verplichte rust. Gehecht... als ik ben aan mijn trainingsschema kon ik een gevoel van opkomende irritatie met moeite onderdrukken, wetend, dat het geen zin heeft om weerstand te bieden. Misschien beter een plan de campagne maken om optimaal te profiteren van de rustdag. Zal mij benieuwen of het bijdraagt aan herstel. Een warm bad, vroeg naar bed en 's morgens dus vroeg op voor de date met mijn uitgestelde duurloop. De kinderen zijn uit logeren en mijn vriend komt net thuis van zijn werk als ik vol goede moed de deur open doe...en meteen weer dicht.

Brrr, toch iets kouder dan ik had verwacht. Dapper open ik de deur weer en stap over de drempel. De temperatuur valt al heel snel mee en in plaats van de ondergaande zon (mijn normale trainingstijd) zie ik het steeds lichter worden. Tegen kwart voor negen sprint ik de trap weer op. Heerlijk gelopen en zeker voor herhaling vatbaar, maar dan een klein half uurtje eerder vertrekken. Nu wordt het haasten. Ik schiet onder de douche vandaan in mijn kleren. Nog een kleine opknapbeurt en dan racen naar het werk, eigenlijk veel te laat, waarvoor ik me excuseer. Voldaan plof ik achter mijn bureau. Benieuwd wat deze dag gaat brengen…

Dinsdag 14 februari

It's a wrap! Het is alweer 25 uur geleden dat ik aan de start stond in Schoorl. Met op het programma 30 km hardlopen onder het genot van motregen die later veranderde in sneeuw. De weersomstandigheden brachten het parcours een fenomenaal uitzicht, dat pas opviel op het moment dat ik me besefte dat mijn blik gefixeerd was op het, op sommige plekken, gladde pad. Bij 21 km bestaat de mogelijkheid om te kiezen of je voor de 21 km gaat of voor de 30 km. Voor sommige was dit een ware mentale strijd, maar de dame die net voorbij de afslag voor de keuze 30 km stond met een mega groot spandoek die de tekst, KANJERS!! weergaf, heeft vele lopers doen besluiten toch door te lopen... Als beloning kreeg je de woorden mee: "Echte kanjers lopen de 30 km!". Ha! Deze dame heeft veel glimlachen kunnen ontfutselen op al die geconcentreerde gezichten. Voor mij was er geen moment van twijfel, de keuze 30 km stond als een huis en de dame met het spandoek was de kers op de taart! Op weg naar naar Maratona di Roma 18 maart, Running for Turner.

Zaterdag 11 februari

Update: Groet uit Schoorl. 30 km toch gehandhaafd. Het is ons gelukt, de 30 km wordt toch over de volledige afstand gelopen. Dit in tegenstelling tot ons bericht van gisteren. Na veel overleg tussen de sectorleiders, organisatie en Staatsbosbeheer hebben we toch een extra lus kunnen maken.

Dinsdag 7 februari

Wat als, de Tocht der Tochten doorgaat as zondag:

A. live kijken voor de tv

B. Wedstrijd Groet uit Schoorl 30 km lopen (startbewijs al betaald)

C. 3 uur 15 min hardlopen op zaterdag zonder medelopers

Alternatieven zijn welkom. Note: niet lopen is geen keuzemogelijkheid en ook geen alternatief.

Zondag 5 februari

Voor het eerst een wintertight aan ben benieuwd... 3 uur hardlopen buiten.

Donderdag 2 februari

De hel van '63, wat een mooie verfilming... Machtig mooi om te zien hoe mensen in staat zijn fysieke inspanning te leveren door mentale kracht. Het schaatsen van de tocht der tochten is niet het doel, maar het middel. Met ieder zijn eigen verhaal, drijfveer, passie. Nederland is ook nu weer in de ban van de tocht der tochten, gaat het dan echt gebeuren in 2012? Alleen de gedachte aan een eventuele mogelijkheid doet vele harten sneller kloppen... Mijn hart heeft de loopbandtest goed doorstaan. Vandaag mocht ik 'los', mijn grens opzoeken om het omslagpunt te bepalen. Passie is mijn drive, de marathon mijn middel. Sneller en krachtiger geworden, een mooi compliment aan mezelf...

Zondag 29 januari

It's a wrap! Een extra jas was geen overbodige luxe:-) Een paar extra handschoenen, bij nader inzien, ook niet... Rustige lange duurloop gem. Hartslag 145spm.

Zondag 22 januari

2 uur en 45 min hardlopen, het is in ieder geval droog, dus die motivatie om niet te gaan kan ik niet meer inzetten... Just do it....Maratona di Roma

Zondag 8 januari

Klaar met ontbijt, op naar Egmond aan Zee. Best fris buiten, hoeveel lagen ga ik aandoen? Lastig met een startnummer vastgespeld aan je jasje, daarna kan je niets meer uittrekken... De kids genieten van het ontbijt èn van het hotel wat voorzien is van hun meest favoriete bezigheid: Een zwembad!

Dinsdag 20 december

Noëlle heeft morgen rare-harendag op school...oefenkapsel. Ze is heel enthousiast over haar kapsel ;-)