New York 2010

En dat was het dan. Ik kan me de eindstreep niet eens meer voor de geest halen, maar ik weet, dat ik het gehaald heb. Mijn eerste marathon is volbracht, Running for Turner durf ik best geslaagd te noemen en ik zou extatisch moeten zijn van vreugde. Maar emotie knijpt mijn keel dicht en ik verbijt mijn onderlip alsof dat de opwellende tranen tegen kan houden. Danny belt. De verbinding is slecht en ik krijg mijn gedachten niet geordend. De moderne techniek heeft het mogelijk gemaakt, dat mijn gezin vanaf huis elke kilometer heeft kunnen meemaken. Vanaf huis…

Uit de menigte maakt zich een enorme bos rood-wit-blauwe rozen los. Sylvia Tóth, succesvol zakenvrouw, gewaardeerd met vele onderscheidingen, oprichter van de Sylvia Tóth Charity Foundation, overhandigt mij de bloemen en feliciteert mij met mijn prestatie. Voor het eerst schudden wij elkaar de hand en van alle wanorde in mijn hoofd neemt voldoening de overhand. Ik heb iets goeds gedaan. Sylvia verpersoonlijkt dat, zoals zij ook verpersoonlijkt, dat mijn gezin ver weg, maar toch ook een beetje hier is.

Op de uitzending van Hart van Nederland heb ik veel leuke reacties gehad. Zelfkritisch als ik altijd ben heb ik toch ook aan mezelf moeten toegeven, dat het best aardig overkwam, waarvoor dank aan het tweekoppige SBS6-team voor de rust en geruststelling tijdens de opnamen in en om ons huis. Op de bewuste avond zaten we met z’n allen op de bank, bloednerveus. Noëlle verschijnt in beeld, veel groter dan we hadden verwacht. En al tijdens de uitzending staat de telefoon niet stil. Of wij onszelf al op tv hadden gezien. Ook in de minuten, uren en dagen daarna word ik door bekenden en onbekenden aangesproken over het programma, waarvan ik nu pas besef, hoe goed bekeken HvN eigenlijk is.

De dag na de uitzending word ik vroeg gebeld. SBS6 is benaderd door een weldoener met een bijzondere gift. Mevrouw Tóth wil het, via haar Charity Foundation, voor mijn hele gezin mogelijk maken om met mij de marathon in New York mee te beleven. Geweldig. Tranen van geluk. Noëlle is de reden, dat ik Running for Turner in het leven heb geroepen. De planning en organisatie van voorbereiding op een marathon maar ook zelf omgaan met alle publiciteit en begeleiding van Noëlle tijdens het project is absoluut een gezinsprestatie, het aanbod van Sylvia Tóth de bekroning. De teleurstelling was enorm, toen bleek, dat wij het niet voor elkaar zouden krijgen om Noëlle mee te nemen. Hoe graag ik ook zou willen uitschreeuwen welke stompzinnige reden hieraan te grondslag ligt, het zou niet verstandig zijn om het via deze weg wereldkundig te maken. De felicitatie van Sylvia is veel meer dan de enorme bos bloemen en de donatie voor Running for Turner. Haar persoonlijke aandacht en betrokkenheid hebben mij geraakt. Ìk heb iets goeds gedaan…

New York is amazing! Vanaf het moment dat ik mijn koffertje van de bagageband de Big Apple in rol heb ik mij een figurant gewaand in de grootste filmset ter wereld. Het straatbeeld, druk en rumoerig, is herkenbaar uit films en tv-series. Uit de putdeksels kringelt rook omhoog en overal klinken sirenes. Mijn hotel is van top tot teen een museum, ingericht met overdadige wandversieringen en blikvangende kroonluchters in Art-Deco stijl. De foto’s en schilderijen verraden een rijke historie. Het Waldorf Astoria, pronkstuk uit de Hilton keten, heeft veel beroemde gasten gekend en is vaak decor geweest van filmproducties en historische evenementen. De glorie mag misschien iets vergaan zijn, het hotel is nog steeds indrukwekkend. Ook op de vroege zaterdagochtend, als ik met mijn laptop neerstrijk in de lobby om via Skype live verslag te doen van mijn marathonavontuur.

Hoewel ver van huis ben ik rond lunchtijd in Nederland “te gast” op de jaarlijkse Turner familiedag. Zowel Danny als Judith, voorzitster van Turner Contact Nederland, stellen mij wat vragen en ontspannen doe ik mijn verhaal in de overtuiging, dat er slechts enkele aanwezigen meeluisteren. Had ik toen geweten, dat ik levensgroot in beeld was op het projectiescherm voor een tweehonderd-koppig publiek, dan was van ontspanning geen sprake geweest. Nu drong zenuwachtigheid pas door toen ik alweer in de lift op weg naar mijn kamer was. Ik haast mij, want over een klein uurtje begint de Friendship Run, een traditionele loop voorafgaande aan de marathon. Iedereen mag deelnemen, gek uitgedost, meestal in de kleuren van het land van herkomst. Ik heb bruidsparen, cowboys, mummies, theepotten, klederdrachten en nog meer onvoorstelbare outfits langs zien rennen. Er wordt gepraat en er wordt veel gelachen, in alle talen. De 4 km lange run is geen inspanning, het is een belevenis…

Na de Friendship Run duik ik mijn bed in. Het is het begin van de middag en ik ben te moe om aan mijn geplande City Tour deel te nemen. De spanning neemt toe en ik voel nog steeds de vermoeidheid van de lange vliegreis. Bovendien is het morgen, de dag van de Marathon, vroeg opstaan. Om 04.30 uur rinkelt de wekker. Ik ben dan al twee uur naar het plafond aan het staren. Rond vijf uur verlaat ik de kamer, bepakt en bezakt met sportkleding, sportvoeding, fleecedekens, wegwerpjassen en vuilniszakken om de kou van de vroege ochtend en de naderende winter te trotseren. In gezelschap van Henry en Marcel, die ik hier heb ontmoet, probeer ik te ontbijten. Het lukt met moeite. Met de bus gaan wij richting Staten Island, al sinds jaar en dag het beginpunt van de New York Marathon. Samen tellen wij de uren af tot de start. Henry is een ervaren marathonloper, Marcel staat ook voor zijn eerste, net als ik. De temperatuur is ijzig en het wachten duurt lang. Het is mij verteld en ik heb me voorbereid. Toch is de werkelijke ervaring anders, dan elke voorstelling die ik mij gemaakt had. En na een aantal uren klinkt in de verte toch vrij plotseling het eerste startschot. De eerste groep is vertrokken en na een half uurtje word ook mijn groep naar het startvak gedirigeerd. De wandeling van een aantal minuten wordt gekenmerkt door zenuwachtige deelnemers, gedoogde wildplassers en rondvliegende kledingstukken. Ook ik moet mij haasten mijn overbodige kleding af te werpen. Ongeveer een half uur na het vertrek van de eerste groep klinkt ook voor mij het startschot. Hard, onvoorstelbaar hard. Ik ben vertrokken…

Wat een fantastisch gevoel. Niet aflatend gejuich en aanmoediging vanuit het publiek, de straten, de gebouwen, de sfeer. “Ik loop de marathon van New York, ik loop de Marathon van New York, ik loop de Marathon van New York”. Ik denk het, ik zeg het in mezelf en het onwerkelijke, intense gevoel gonst door mijn lijf. Alle uren, alle trainingen, waarbij mijn hartslag maat is geweest voor mijn inspanning, alles geldt nu niet meer. Mijn hartslag is tegen de grens van het maximale, puur door de spanning van het moment. Ik geniet en ik wil rennen. Henry remt mij af, hij praat met mij, adviseert, deelt ervaringen, zoals hij dat de afgelopen dagen vaker heeft gedaan. Als hij zijn eigen tempo gaat lopen blijven Marcel en ik samen lopen. Praten doe ik weinig maar het maakt niet uit. Met mijn Ipod op mijn hoofd en het gevoel, dat ik niet helemaal alleen ben, loop ik de eerste 35 km ”moeiteloos”.

New York is een verzameling stadsdelen, eilanden, verbonden door bruggen. En net zoals alles in New York zijn ook de bruggen enorm, onvoorstelbaar, groots. En steil. De New Yorkse bruggen zijn berucht als scherprechter voor menig atleet. Ook dit was mij verteld en ik had het kunnen weten. Maar na een aantal bruggen en 35 km is het gevoel absoluut anders dan de voorstelling, die ik me had kunnen maken. De eerste 37 km heb ik onafgebroken gerend, alle bruggen getrotseerd en me niet laten verleiden tot een wandelingetje tussendoor. Maar mijn slechte ontbijt en de hele weg het drinken van vieze, zoete Gatorade breken mij nu op. Mijn maag en darmen protesteren en ik word gedwongen tot een sanitaire stop. Verbeten strijd ik verder. Mijn buikprotest houdt aan en ik word overvallen door een aanval van duizeligheid. Ik voel mij licht in mijn hoofd en een lichte paniek maakt zich van mij meester. Aan een collega-loper vraag ik iets te eten. Ik moet wat hebben om niet van mijn stokje te gaan. Collegiaal krijg ik een pakje gel toegestopt. De gel is enorm zoet en valt zwaar op de maag. Maar omdat het ook de voor mij zo broodnodige energie bevat moet ik het wel innemen, wetend, dat dit mijn darmstelsel nog meer geweld aan gaat doen. Een kilometer verder moet ik weer stoppen. Niet om mijn conditie, mijn benen voelen prima. Maar ik krijg hevige buikkramp. Mijn maag trekt samen en mijn darmen krullen zich op . Ik ren naar één van de vele mobiele toiletten en ik baal. Ik erger me aan de situatie, aan de machteloosheid en aan de toenemende paniek, dat ik mogelijk het einde niet kan halen. Nog een keer moet ik een stop maken. Vermoeidheid, ergernis, misschien zelfs teleurstelling maken mij emotioneel en de laatste kilometer verbijt ik me. Na 4 uur 37 minuten en 15,8 seconden sta ik verdwaasd aan de finish. Mijn telefoon rinkelt…

Op Schiphol word ik warm onthaald door familie, vriend en natuurlijk kinderen. De bloemen van Sylvia hebben mij op de terugreis vergezeld. Terwijl ik dit typ staat de bos naast mij op tafel. Net als mijn hotel heeft het boeket iets aan glans en glorie ingeboet maar de herinnering, het moment in mijn persoonlijke historie, is geschreven, in mijn hart gegrift. Samen kijken we foto’s en met elke keer dat ik over New York vertel worden de flarden van het verhaal weer een beetje meer samengebracht tot de grote beleving die het was.

Dank je wel Moniek, mijn nichtje, die van haar man als verrassing een retourtje New York cadeau had gekregen en die in New York op veel momenten een rots in de branding is geweest. Ik wil heel veel mensen bedanken en ik moet heel veel mensen dankbaar zijn. Ik kom hier later ook zeker op terug. De beleving was intens, de ervaring onuitwisbaar. Mijn trainingen liep ik het liefst in eenzaamheid, voor mijn doel moest alles wijken. Ik heb het gehaald, maar niet zonder steun. Hardlopen kan ik alleen maar de marathon van New York loop je alleen samen…