BOSTON (2019)

Boston schijnt best leuk te zijn. Zeggen ze, want ik ben het afgelopen weekend nauwelijks mijn hotelkamer uit geweest. Een tripje naar de Nike store en in de buurt wat rondgekeken, kopje koffie gedronken en voor de rest heel rustig aan. Waar ik, in mijn rol als ambassadeur van Turner, nog wel plezier in heb gehad is een ontmoeting met de Talent Acquisition Director van de Turnervereniging in Boston. Wat geweldig om te horen, hoe zij bezig zijn met Turner, de ontwikkelingen en vooral de meiden en vrouwen. Later zal ik hier uitgebreider over berichten. Voor nu is mijn keel opgezet, pijnlijk en ik hoest in het groen. Wat een moment om ziek te zijn. En in mijn status van verlaagd bewust zijn stoot ik ook nog mijn voet met een paarse en zeer pijnlijke teen tot gevolg. Gebroken, gescheurd, gekneusd? Maakt niet uit. Niet lopen is geen optie, dus zal ik van Boston vooral mijn hotelkamer herinneren als oase van rust en focus.

En dan is het maandag, marathondag. In de bus op weg naar de start vind ik een soort berusting na een iets rumoerige ochtend met brandalarmen en sirenes in het hotel, verplichte ontruiming vanaf de 14e verdieping en kapotte liften. Fred ontruimt en neemt op de terugweg een heerlijke koffie mee naar boven. Had ik mee ontruimt, dan had ik die marathon op mijn buik kunnen schrijven. En nu, in de bus, gaat alles strak volgens plan. Ruim op tijd staan we in ons startvak, wedstrijdspanning maskeert de lichamelijke ongemakken en rond elf uur plaatselijke tijd word ik weggeschoten. This is it, knallen nu!!!

Het parcours van Boston is eenrichtingsverkeer. Vanuit het binnenland loopt de route in een lijn terug naar Boston centrum. De weergoden lijken ons gunstig gezind want net voor de start stort de hemel zich nog eenmaal leeg en bij aanvang trekt de lucht open. Bovendien draait de wind van oost (wind tegen) naar zuidwest. En het wordt warmer, oplopend tot 20 graden. De eerste helft gaat op automatisme. Op elke mijl staat een drankpost en daar maak ik dankbaar gebruik van. Heb ik mij op alle marathons bepakt met mijn camelbag (mijn kamelenbult met water op mijn rug), in Boston zijn deze niet toegestaan uit oogpunt van veiligheid en anti-terrorisme. Het is zoals het is, dus drankpunten en gelletjes voor de nodige voeding. Na zo’n 25 km wordt het zwaarder. Heartbreak Hill staat bekend als scherprechter op het laatste deel van het parcours, maar deze Hill is niet de enige oneffenheid. Voor kenners: het is alsof je de Zevenheuvelenloop loopt, maar dan 3 rondes. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. En dan Heartbreak Hill: omhoger en omlager. Bij 35 km word ik misselijk. Ik probeer wat water te drinken, maar dat verergert de problemen. Mijn maag protesteert en ik zoek een toilet. In eerste instantie lijkt het op te luchten maar bij 39 km blijf ik misselijk, moet ik stoppen en de eerste golven van omgekeerde peristaltiek komen omhoog. En nogmaals moet ik overgeven. Ik wandel, dribbel, wandel weer maar mijn keel en maag worden samengesnoerd en het onbestemde flauwe gevoel blijft. Dan geef ik voor een derde keer over. Ik ben leeg, kan geen water binnen houden en de finish is zo dichtbij, dat zelfs mijn geliefde echtgenoot dat had kunnen lopen. Al dribbelend vind ik nieuwe adem. Het publiek is werkelijk fantastisch en zeker de laatste kilometers word ik bijna over de finish gedragen door de aanmoedigingen. En dan die streep, het laatste piepje van mijn tijdwaarneming. Ik ben er, I did it. Ik ben voldaan en misselijk van geluk.

Bij de EHBO post word ik op een bedje gelegd. Nogmaals geef ik een paar keer over en de behulpzame EHBO-er vertelt, dat er een griep heerst met de symptomen, zoals ik die de laatste dagen al heb. In een roes laat ik me verzorgen. Fred is onderweg en ook Danny belt bezorgd op. Via de Boston marathon app heeft hij de race gevolgd, maar mijn icoontje was stil komen te staan bij 39 km. Ik hou het gesprek kort, want ik voel me werkelijk niet lekker. Van mijn teen heb ik alleen last gehad in de afdalingen, waarbij mijn voet tegen de voorkant van mijn schoen aan schuift. In het hotel dompel ik mij onder in een welverdiend warm bad en langzamerhand hervind ik mezelf. Het bloed gaat weer stromen en daarmee ook het besef, dat ik het werkelijk gedaan heb. In een flits denk ik nog aan de eerste marathon, het gesprek met de toen nog kleine Noelle over Turner, en aan alle paden daarna, waar Turner en hardlopen elkaar gekruist hebben. En straks de Six Star Medal, een bekroning voor Running for Turner. Ik voel me trots.

“Alles kan, als jij het laat gebeuren…”.